अर्कज्योतिचक्रवर्ती 
११/४/२०२५, ५:०८:५४ अ (11/4/2025, 5:08:54 PM)
अथ कदाचित् कुञ्जकुटीरगवाक्षात् ईषदुन्मिषन् प्राभातिको धूसरप्रकाशः प्रविश्य रात्रिकेलिक्श्रममीलितलोचनाया व्रजयुवतिचक्रचूडामणेः श्रीवृषभानुनन्दिन्याः प्रसुप्तायाः कम्बुग्रीवायां सरसीव न्यपतत्। यत्र तस्या एको बाहुः प्रेमपरवश इव शिरस ऊर्ध्वं विस्तारित आसीत् तथा च देहवस्त्रं यमुनापुलिने जलोत्सवक्षुभितं फेनपटलमिव कटितटे व्याकुलं व्यराजत। तत एव कण्ठकूपतः प्रथमं प्रभातकालीनारुणराग इव कोऽपि वर्णोदयः समभवत्, यः किल अरुणोदयस्य वर्णवैचित्र्यहीने पटले लिखितः कोमलः पाटलवर्णराग इव बभौ॥
स चानुरागः शनैः शनैस्तस्याः अक्षकास्थिताटङ्केषु संलग्नो भूत्वा वक्षःस्थलहेमकुम्भे विस्तारितः। तदा तस्मिन् निकुञ्जमन्दिरे निद्रायाः, लवणबिन्दोः, विशेषतश्च तस्या एव दिव्याङ्गसौरभस्य मिश्रितः कोऽपि मदनमोहनगन्धः प्रसरति स्म। न कोऽपि मुक्ताहारः तां ग्रीवारेखां तथा अनुगन्तुं शक्नुयात्, न वा कौशेयवस्त्रं तथा तस्याः गौरवर्णे शयितुं प्रभवेत्। वस्तुतः स तु श्यामसुन्दरानुरागरसरञ्जितं किमपि उत्तरीयं, यत् तस्या एव रक्तोष्मणा विरचितमासीत्॥
सख्या मया पूर्वं तस्या अङ्गेषु मरकतमाणिक्यानि दृष्टानि। तानि तु प्रकाशं गृहीत्वा काठिन्यशैत्यकणान् वमन्ति स्म, परन्तु अयं रागस्तु भिन्न एव। अयं हि स्वयंप्रभः कोऽपि ऊष्मा, त्वचि लिखिता कापि प्रेमभाषा, या किल तस्या मनसि अद्यापि विलग्नस्य रजनिविलासस्वप्नस्य गूढप्रश्नोत्तरं ददाति स्म, तस्यैव स्वप्नसौभाग्यस्य साक्ष्यमिव प्रकाशयति स्म॥
क्षणानन्तरं तस्या नयनपल्लवौ अकम्पेताम्। स च सिन्दूरवर्णः एकं निमेषं तूष्णीं विजयपताकेव स्थित्वा पुनः तस्याः गौरत्वसिन्धौ विलीनः। प्रकाशस्तु तदानीं प्रवृद्धः, दिवसस्य कोलाहलः प्रतीक्षते स्म च। परं तु मया तस्याः सत्यतमं भूषणं दृष्टम्, यदेकं रत्नं सा कदापि देहात् अपनेतुं न शक्नोति, यतो हि स एवानुरागः तस्याः स्वरूपभूत आसीत्॥
३७ 
५७.७ सह. 
कुतः इदं पद्यं प्राप्तं महोदय। अथवा भवद्रचितमिदम् ?