संस्कृतसंरक्षणस्य दायित्वम्

    स्वदेशस्य, स्वस्थानस्य, स्वजनस्य भाषायाः शिक्षणं प्रत्येकं जनस्य एकं सामाजिकं दायित्वम् । संस्कृतभाषा भारतीयानां स्वकीयाभाषा, पितृभिः प्रदत्ता भाषा, जनभाषा वा वर्तते । 

समाजस्य अधिकांशजनाः यदि दैनन्दिकजीवने अपि इतरभाषां वक्तुम् आरभन्ते, तर्हि संस्कृतभाषा-वक्तॄणां सङ्ख्या शनैः न्यूनतां गच्छेदिति तु स्वाभाविकमेव । यदा संस्कृतवक्तॄणां सङ्ख्या कालक्रमेण न्यूनतां, शून्यतां वा गच्छेत् तदा भाषेयं मृतभाषारूपेण परिगणिता भवेत् । तथैव संस्कृतभाषया रचितानां समस्तसाहित्यानां चिह्नमपि लोकतः मार्जितं भवेत् । तस्मात् संस्कृतस्य सर्वाङ्गीणोन्नत्या सह समाजस्य प्रत्येकं जनस्य एकं नैतिकदायित्वं संलग्नं स्यात्, अत एव भारतीयसनातनिभिः संस्कृतसंरक्षणसम्बद्धस्य स्वदायित्वपालनस्य अत्यन्तमेव आवश्यकता अस्ति, अन्यथा भारतीयता, हिन्दुत्वं, संस्कृतिः, सनातन-परम्परा, यज्ञः, संस्कारः इत्यादिकं सर्वं विनश्येत् इत्यत्र न सन्देहः, कारणं संस्कृतं हि एतस्य सर्वस्य धारकं वाहकं चेति।