पर्वतस्य विस्मयः

राधा — मीरे! पश्य, एषः उच्चः पर्वतः अस्ति। सः आकाशं स्पृशति।

मीरा — आम्! एषः कियान् विशालः अस्ति। पर्वतः किमपि न वदति, केवलं तिष्ठति।

राधा — सः धैर्येण तिष्ठति। सः अतीव शान्तः दृश्यते।

मीरा — पश्य, तत्र पर्वतात् जलं पतति। एषः निर्झरः अस्ति।

राधा — निर्झरस्य शब्दः अतीव मधुरः। सः सङ्गीतं करोति इव।

मीरा — सत्यम्! पर्वते बहूनि औषधानि अपि भवन्ति।

राधा — अहो! पर्वतः अस्मान् रक्षति, जलं ददाति, जीवनं च ददाति।

मीरा — आम्, सः अस्माकं पिता इव अस्ति।

राधा — एतत् जगत् अद्भुतं खलु? पर्वताः, नद्यः, वनानि च विचित्राणि सन्ति।

मीरा — सत्यम् वदसि। आगच्छ, आवां पर्वतस्य चित्रं रचयावः।