अरण्यस्य रहस्यम्

राधा — मीरे! पश्य, एतद् सघनं वनम् अस्ति। अत्र बहवः वृक्षाः सन्ति।

मीरा — आम् राधे! वृक्षाणां पत्राणि वायुना सह गायन्ति। शृणोति त्वम्?

राधा — आम्, एषः मधुरः ध्वनिः अस्ति। खगाः अपि गायन्ति।

मीरा — पश्य, तत्र एका लज्जावती लता अस्ति। सा स्पर्शेन संकुचिता भवति।

राधा — अहो विस्मयः! एतत् अतीव विचित्रं विशिष्टं च अस्ति।

मीरा — आम्, वृक्षाणाम् अपि जीवनं भवति। ते अपि सुखं दुःखं च अनुभवन्ति।

राधा — सत्यम्। भूमौ कति विचित्राः जीवाः वसन्ति!

मीरा — अरण्यं तु आश्चर्याणां गृहम् अस्ति।

राधा — उचितम्। इदानीं सूर्यः गच्छति, अन्धकारः भवति।

मीरा — आम्, शीघ्रं चलावः। श्वः पुनः आगमिष्यावः।