मित्रयोः सम्भाषणम्

राधा — हरिः ॐ मीरे! त्वं किं करोषि?

मीरा — हरिः ॐ राधे! अहम् एतं लघु पादपं पश्यामि। अहम् एतेन सह वदामि च।

राधा — त्वं पादपेन सह वदसि? एतत् तु विचित्रम्! पादपः शृणोति वा?

मीरा — आम्! यदा अहम् मधुरं वदामि, तदा एषः कम्पते। एषः मम मित्रम् अस्ति।

राधा — शोभनम्! अहम् अपि एकं विचित्रं कार्यं करोमि।

मीरा — किं करोषि त्वम्? वद।

राधा — अहं रात्रौ आकाशं पश्यामि। नक्षत्राणि पश्यामि। नक्षत्राणि रात्रौ हसन्ति।

मीरा — सत्यम्? एतत् तु अतीव सुन्दरम्! आकाशः विशालः अस्ति।

राधा — आम्। पादपाः आकाशः च अस्माकं मित्राणि सन्ति।

मीरा — उचितम्। आगच्छ, आवां गृहं गच्छावः।