विचित्रं विश्वम्

राधा — मीरे! पश्य, एषः मयूरः नृत्यं करोति।

मीरा — आम्! मयूरः मेघं दृष्ट्वा नृत्यति। एतत् सर्वं जानाति।

राधा — अहो! पशुपक्षिणः अपि बुद्धिं धरन्ति।

मीरा — सत्यम्। चीटिकाः अपि पङ्क्तौ गच्छन्ति। ताः कार्यं कुर्वन्ति।

राधा — अहम् अपि चीटिकाः पश्यामि। ताः न श्राम्यन्ति।

मीरा — आम्, ताः सर्वदा कार्यरताः भवन्ति। एतत् अतीव विचित्रम्।

राधा — वसुधायां बहूनि आश्चर्याणि सन्ति।

मीरा — सत्यं वदसि। प्रकृतिः अस्माकं शिक्षिका अस्ति।

राधा — आगच्छ, आवां चित्रं रचयावः।