प्रीत्या व्यवहरतः

आदित्यः — अचिन्त्य! भवान् तत् पुस्तकम् आनयतु।

अचिन्त्यः — अहं न आनयामि। आवश्यकं चेत् नयतु।

आदित्यः — भोः, भवान् कदा सन्तोषेण वदति ? सदा कोपं करोति।

अचिन्त्यः — त्वमपि कदापि प्रीत्या न वदसि। आदेशं करोषि।

आदित्यः — सदा श्रद्धया कार्यं करोतु। विनयेन सम्भाषणं करोतु।

अचिन्त्यः — गच्छ त्वम्। सदा उपदेशं करोषि।

आदित्यः — अम्ब ! क्षम्यताम्। इतः परं सन्तोषेण एव भवावः।

अचिन्त्यः — अम्ब ! अद्य मम विद्यालये एकः बालकः भयेन आक्रोशं कृतवान्। शिक्षिका प्रीत्या सान्त्वनां कृतवती। अनन्तरं सः आनन्देन निर्भयेन पठितवान्।

आदित्यः — अस्तु अम्ब ! तथैव कुर्वः।